Een Amerikaanse militair met de ‘nuclear football’,
met daarin de lanceercodes voor de atoomwapens van de VS.
Het koffertje reist altijd mee met de president.
De wereld in een notendop, zo leek de foto in de krant.
Je kijkt en kijkt het lijkt verdomme wel of leven godver,
en de hel een beetje samenkomen; ramen gesloten als
het zover komt, de koffer open gaat. Laat duizend bloemen
bloeien; o heer verlaat me niet.
Optima forma in een howlgedicht, de hellehond op vliegtuigtrap.
En toch zo vredig niemand die het ziet, Een lied in codes biedt
zich aan, waar komt deze militair vandaan en waar gaat hij naar toe?
Ik rep me naar de Chicagoklok. En vindt hem terug en wind me op,
Op bladzij 1090 (van WANDEL) staat hij ook, en nu weer dichter
bij de Middernacht. Je wilt niet leven met die godverdomde klok.
Maar door de foto duikt hij op. En staat nu dichterbij dan ooit;
89 seconden wijst hij aan. De Doomsdagklok.
Verscholen achter tanks, raketten, drones beidt zij haar tijd en rijdt
soms even als een dreiging naar de grenzen toe, Hoe ligt zij daar,
verborgen in een koffer en wacht en tikt seconden weg. Eens,
Bij de Kinderachtigheid, de Vuile Bek, Een Vallend Rijk, ontploft De Bom.


Iets eerder hoor je ’t oorlogslied, erg genoeg, de bom is nog maar semantiek.
Toch Vuile Bek, Poetin en Medvedev, zelfs dreigen doe je niet met het atoom.
’t Is onvoorstelbaar dat een compagnie, een streek, een stad in één schot
Wordt weggevaagd. Dus graag de mond gespoeld.
‘BOEM, toch klinkt het hol, doe me een lol, het is oorlog.’
Een flits en een stad stort ineen. EN WAAROM? Die strakke
Potentaat, dat misbaksel, zijn kliek staat om hem heen, denkt
Geopolitiek, ziet niks buiten zijn zwarte ziel.
De goede weg NU 2026 ; Europa, steun Oekraïne.





